خطبه بی نقطه امام علی علیه السلام
«خطبه بی نقطه» حضرت امیرالمؤمنین علیّ ابن ابیطالب(علیه السّلام) [نسخه کامل]:
*تذکّر: نقطه هایى که روى “هاء” گِرد (ة) میآید، چون در حال “وقف” خوانده نمیشود، لذا حرف نقطه دار محسوب نمیگردد.
این
خطبه (که مانند خطبه بدون الف، معجزه ادبی آن حضرت است) از مراتب علمى و
فکرى مولاى متقیان حکایت دارد، که بدون درنگ و تأمّل، پس از صحبت اصحاب به
ایراد آن پرداخته، و در مورد توحید و نُبُوّت و صفات الهى، و سنت و سیره
رسول خدا (صلَّى الله علیه وآله) میباشد، و مردم را به تبعیّت از آنحضرت، و
خوداندیشی و خودسازى دعوت میفرماید:
«الْحَمْدُ
للَّهِ أَهْلِ الْحَمْدِ وَ مَأْوَاهُ، وَ لَهُ أَوْکَدُ الْحَمْدِ وَ
أَحْلَاهُ، وَ أسعَدُ الْحَمْدِ وَ أَسْرَاهُ، وَ أَطْهَرُ الْحَمْدِ وَ
أَسْمَاهُ، وَ أَکْرَمُ الْحَمْدِ وَ أَوْلَاهُ. الْوَاحِدِ الأَحَدِ
الصَّمَدِ، لَا وَالِدَ لَهُ وَ لَا وَلَدَ. سَلَّطَ الْمُلُوکَ وَ
أَعْدَاهَا، وَ أَهْلَکَ الْعُدَاةَ وَ أَدْحَاهَا. وَ أَوْصَلَ
الْمَکَارِمَ وَ أَسْرَاهَا. وَ سَمَکَ السَّمَاءَ وَ عَلَّاهَا، وَ سَطَحَ
الْمِهَادَ وَ طَحَاهَا، وَ وَطَّدَهَا وَ دَحَاهَا، وَ مَدَّهَا وَ
سَوَّاهَا، وَ مَهَّدَهَا وَ وَطَّاهَا، وَ أَعْطَاکُمْ مَاءَهَا وَ
مَرْعَاهَا، وَ أَحْکَمَ عَدَّ الأُمَمِ وَ أَحْصَاهَا، وَ عَدَّلَ
الأَعْلَامَ وَ أَرْسَاهَا. الإلَهُ الأَوَّلُ لَا مُعَادِلَ لَهُ، وَ لَا
رَادَّ لِحُکْمِهِ. لَا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِکُ السَّلامُ،
الْمُصَوِّرُ الْعَلّامُ، الْحَاکِمُ الْوَدُودُ، الْمُطَهِّرُ الطَّاهِرُ،
الْمَحْمُودُ أَمْرُهُ، الْمَعْمُورُ حَرَمُهُ، الْمَأْمُولُ کَرَمُهُ.
عَلَّمَکُمْ کَلَامَهُ، وَ أَرَاکُمْ أَعْلَامَهُ، وَ حَصَّلَ لَکُمْ أَحْکَامَهُ، وَ حَلَّلَ حَلَالَهُ، وَ حَرَّمَ حَرَامَهُ.
وَ
حَمَّلَ مُحَمَّداً الرِّسَالَة َ، رَسُولَهُ الْمُکَرَّمَ، الْمُسَوَّدَ
الْمُسَدَّدَ، الطّـُهْرَ الْمُطَهَّرَ. أَسْعَدَ اللَّهُ الأُمَّةَ
لِعُلُوِّ مَحَلِّهِ، وَ سُمُوِّ سُؤْدَدِهِ، وَ سَدَادِ أَمْرِهِ، وَ
کَمَالِ مُرَادِهِ. أَطْهَرُ وُلْدِ آدَمَ مَوْلُوداً، وَ أَسْطَعُهُمْ
سُعُوداً، وَ أَطْوَلُهُمْ عَمُوداً، وَ أَرْوَاهُمْ عُوداً، وَ
أَصَحُّهُمْ عُهُوداً، وَ أَکْرَمُهُمْ مُرْداً وَ کُهُولاً.
صَلاةُ
اللَّهِ لَهُ وَ لِآلِهِ الأَطْهَارِ، مُسَلَّمَةً وَ مُکَرَّرَةً
مَعْدُودَةً، وَ لِآلِ وُدِّهِمُ الْکِرَامِ مُحَصَّلَةً مْرَدَّدَةً، مَا
دَامَ لِلسَّمَاءِ أَمْرٌ مَرْسُومٌ، وَ حَدُّ مَعْلُومٌ.
أَرْسَلَهُ
رَحْمَةً لَکُمْ، وَ طَهَارَةً لأَعْمَالِکُمْ، وَ هُدُوءَ دَارِکُمْ، وَ
دُحُورَ عَارِکُمْ، وَ صَلَاحَ أَحْوَالِکُمْ، وَ طَاعَةً للَّهِ وَ
رُسُلِهِ، وَ عِصْمَةً لَکُمْ وَ رَحْمَةً.
إِسْمَعُوا لَهُ، وَ رَاعُوا أَمْرَهُ، وَ حَلِّلُوا مَا حَلَّلَ، وَ حَرِّمُوا مَا حَرَّمَ.
وَ
اعْمَدُوا - رَحِمَکُمُ اللَّهُ - لِدَوَامِ الْعَمَلِ، وَ ادْحَرُوا
الْحِرْصَ وَ اعْدِمُوا الْکَسَلَ. وَ ادْرُوا السَّلَامَةَ، وَ حِرَاسَةَ
الْمُلْکِ وَ رَوْعَهَا، وَ هَلَعَ الصّدُورِ وَ حُلُولَ کَلِّهَا وَ
هَمِّهَا.
هَلَکَ
- وَ اللَّهِ - أَهْلُ الإِصْرَارِ، وَ مَا وَلَدَ وَالِدٌ لِلإِسْرَارِ.
کَمْ مُؤَمِّلٍ أَمَّلَ مَا أَهْلَکَهُ! وَ کَمْ مَالٍ وَ سِلَاحٍ أُعِدَّ
صَارَ لِلأَعْدَاءِ عَدّ ُهُ وَ عَمَدُهُ!
اللَّهُمَّ
لَکَ الْحَمْدُ وَ دَوَامُهُ، وَ الْمُلْکُ وَ کَمَالُهُ. لَا إِلهَ
إِلَّا هُوَ، وَسِعَ کُلَّ حِلْمٍ حِلْمُهُ، وَ سَدَّدَ کُلَّ حُکْمٍ
حُکْمُهُ، وَ حَدَرَ کُلَّ عِلْمٍ عِلْمُهُ.
عَصَمَکُمْ
وَ لَوَّاکُمْ، وَ دَوَامَ السَّلَامَةِ أَوْلَاکُمْ، وَ لِلطَّاعَةِ
سَدَّدَکُمْ، وَ لِلإِسْلَامِ هَدَاکُمْ، وَ رَحِمَکُمْ وَ سَمِعَ
دُعَاءَکُمْ، وَ طَهَّرَ أَعْمَالَکُمْ، وَ أَصْلَحَ أَحْوَالَکُمْ.
وَ أَسْأَلُهُ لَکُمْ دَوَامَ السَّلَامَةِ، وَ کَمَالَ السَّعَادَةِ، وَ الآلَاءَ الدَّارَّةِ، وَ الأَحْوَالَ السَّارَّةِ؛
وَ الْحَمْدُ للَّهِ وَحْدَهُ ».
ترجمۀ خطبۀ بدون نقطه:
«ستایش
مخصوص خدایی است که سزاوار ستایش و جایگاه لایق آن است. از برای اوست
رساترین ستایش و شیرین ترین آن، و سعادتمندانه ترین ستایش و سخاوت بارترین
(و شریف ترین) آن، و پاک ترین ستایش و بلند ترین آن، و ممتازترین ستایش و
سزاوارترین آن. یگانه و یکتای بی نیاز(ی که همه نیازمندان و گرفتاران آهنگ
او نمایند). نه پدری دارد و نه فرزندی. شاهان را (به حکمت و آزمون خود، بر
مردم) مسلّط ساخت وبه تاختن واداشت. و ستمکاران (و متجاوزان) را هلاکت نمود
و کنارشان افکند. و سجایای بلند را (به خلایق) رسانید و شرافت بخشید. و
آسمان را بالا برد و بلند گردانید، بستر زمین را گشود و گسترش داد، و محکم
نمود و گسترده ساخت، و آن را امتداد داد و هموار کرد و(برای زندگی) آماده
ومهیّا فرمود، و آب و مرتعش را به شما ارزانی داشت و تعداد اقوام را (برای
زندگی در آن) به درستی (و حکمت) مقرّر فرمود و بر شمار (یکایک) آنان احاطه
یافت، و نشانه های بلند (هدایت) مقرّر فرمود و آنها را بر افراشته و استوار
ساخت. معبود نخستین که نه او را هم طرازی است و نه حکمش را مانعی. خدایی
نیست جز او، که پادشاه است و سلام (مایه سلامت)، و صورتگر دانا، فرمانروای
مهربان، و پاک و بی آلایش است. فرمانش ستوده است و حریمش آباد (به توجّه
پرستندگان و نیازمندان) است و سخایش مورد امید.
کلامش
(قرآن) را به شما آموخت و نشانه هایش را به شما نمایاند. و احکامش را
برایتان دست یافتنی نمود. آنچه روا بود، حلال کرد؛ و آنچه ناروا بود، حرام
نمود.
بار
رسالت را بر دوش حضرت محمّد(صلّی الله علیه و آله) افکند، (همان) رسول
گرامی که بدو سروری و درستی (در گفتار و کردار و رفتار) ارزانی شده، پاک و
پیراسته است. خداوند این امّت را به خاطر برتریِ مقام و بلندیِ شرف و
استواری دین او و کامل بودنِ آرمانش سعادت بخشید. او بی آلایش ترین فردِ از
آدمیان درهنگامه ولادت، و فروزنده ترین ستاره خوشبختی و سعادت است. او
بلند پایه ترین آنان (در نیاکان) است، و زیباترین آنها در (نسل و) شاخسار، و
درست پیمان ترین، و کریم ترین آنان در نوجوانی و بزرگسالی است.
درود
خداوند ازآن او و خاندان پاکش باد، درودی خالص و پی درپی و مکرّر (برای
خود آنان) و برای خاندان بزرگوار و دوست داشتنی آنان، درودی ماندگار و
پیوسته (برای همیشه)، تا وقتی که برای آسمان حکمی مرقوم است و نقش و میزانی
مقرّر.
او
را فرستاد تا برایتان رحمتی باشد و مایه پاکیزگی اعمالتان و آرامش سرای
(زندگی) شما و برطرف شدن نقاط ننگ (وشرم آور کارها)تان، و تا مایه صلاح
حالتان، و اطاعت شما از خدا و رسولانش، و موجب حفظ شما و رحمتی (بس بزرگ و
فراگیر) باشد.
از او فرمان برید؛ و بر دستورش مواظبت ورزید؛ آنچه را حلال دانست، حلال بدانید؛ و آنچه را حرام داشت حرام بشمارید.
خدایتان
رحمت کند! آهنگ کوششی پیوسته نمایید و آزمندی را از خود برانید و تنبلی را
وا نهید. رسم سلامت و حفظ حاکمیّت و بالندگی آن را، و آنچه را که موجب
دغدغه سینه ها (و تشویش دلها) و روی آوردن درماندگی و پریشانی به آنهاست،
بشناسید.
بخدا
قسم، هلاک گشتند انسانهایی که اهل حرص و اصرار (بر خواسته های دنیوی و
غریزی خود) هستند، و هیچ پدری فرزندی نیاورد که بتواند آنرا پنهان سازد
(یعنی: همانگونه، هیچکس نمی تواند نتایج و عواقب کارهای خود را پنهان
سازد). چه بسیار آرزومندی که در آرزوی چیزی بسر میبرد که مایه هلاک و
نابودی اوست! و چه بسیار مال و سلاحی که (به خیال شخص، برای خودش) آماده
گشته، ولی شمارش (آن مال موروثی) و نیروی (ضربت) عمودها(ی آن سلاح
بازمانده) نصیب دشمن انسان (پس از مرگ او) میشود!
بارخدایا،
سپاس همیشگی ترا، و پادشاهی کامل ازآن تو. تو آن خدایی که بجز او خدایی
نیست، بردباری او وسیع تر از هر بردباری دیگری است (و گویی همه را در بر
گرفته)، وحکم وفرمان اوست که هر حکم وفرمان دیگر را استحکام و راستی
بخشیده، و دانش اوست که هر دانش دیگر را پایین (و زیرمجموعه) خود قرار داده
است.
خدا
شما را از خطاکاری حفظ کند و از گناهان روگردان سازد، و سلامتی همیشگی
بشما ارزانی دارد، و شما را در راه طاعتش استوار و راستین گرداند، و بسوی
اطاعت از دستورات اسلام هدایت فرماید، و مورد رحمت خویش قرار دهد، و
دعایتان را بشنود (و اجابت فرماید)، و اعمالتان را پاکیزه سازد، و احوالتان
را نیکو گرداند.
و
(باز) از او میخواهم که سلامتی (دین و دنیای) شما را جاوید بدارد، و
سعادتمندی شما را به کمال برساند، و نعمتهای خویش را بر شما پی در پی نثار
کند، و حالات شما را (در زندگانی) مایه شادمانی قرار دهد. و ستایش، تنها
سزاوار خداوند است».
خطبه بی الف امام علی علیه السلام( متن کامل با ترجمه)
یا 
